Ως self-concept στην προσωποκεντρική θεραπεία ορίζεται η αντίληψη που έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του. Περιλαμβάνει τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του, τον τρόπο που σκέφτεται για τον εαυτό του, και τον τρόπο που νιώθει για τον εαυτό του.
Κατά καιρούς πολλοί ψυχολόγοι, φιλόσοφοι, ερευνητές έχουν αναρωτηθεί για την σημασία της ανθρώπινης φύσης, και έχουν αναζητήσει τρόπους για έναν λειτουργικότερο βίο. Έχουν προσπαθήσει να θεραπεύσουν ψυχικές νόσους και να δώσουν εξηγήσεις σε ανθρώπινες συμπεριφορές. Ένας από αυτούς τους ψυχολόγους υπήρξε και ο Carl Rogers
Κατά καιρούς, οι άνθρωποι έχουν αποκτήσει την ανάγκη να βρουν μία καθολική θεωρία προσωπικότητας, η οποία να μπορεί να εξηγεί, να προβλέπει, να κατανοεί την ανθρώπινη δράση και συμπεριφορά (Schultz & Schultz, 2016).
Για τον Rogers (1959) τέτοιες εκδηλώσεις πρέπει να τις αφήνουμε απλά να υπάρχουν, καθώς αποτελούν τους αγγελιοφόρους του οργανισμικού εαυτού.
Πολλοί γονείς θέλουν κατά βάθος, το παιδί τους να μοιάζει σε αυτούς. Γιατί; Γιατί το θεωρούν προέκταση του εαυτού τους, και ταυτόχρονα θέλουν να δουν τον εαυτό τους σε μια καλύτερη εκδοχή του, αλλά και μέσα από το παιδί τους, να θαυμάσουν τον εαυτό τους.
Ακριβώς επειδή η αποδέσμευση από τους ενδοβλημένους όρους αξίας συνεπάγεται την αποδέσμευση από ένα πρότερο κομμάτι του εαυτού μας, κάποιες φορές βιώνεται ως ένας μικρός ή και μεγαλύτερος, θάνατος.
Οι άνθρωποι έχουμε την τάση να ερμηνεύουμε την εμπειρία μας μέσα από τους όρους αξίας....